Onze zuiderburen bestaan 50 jaar. Of ik daarover een column wilde schrijven. In 500 woorden. Ik voelde me vereerd. Maar voor ieder jaar 10 woorden valt nog niet mee.
Het aantal persoonlijke, mooie ervaringen van mij met SportDrenthe, Hans de Lang en zijn medewerkers, is daarvoor te groot.
Ik doe het dus anders.

Ik neem u mee op een denkbeeldig ritje van Groningen naar Hoogeveen, over de A28, waar het asfalt al snel groen kleurt en de bomen voorbij Assen spontaan liedjes gaan zingen. Neem de afslag bij Fluitenberg. Even later beland je in een rustige woonwijk. Voor de deur van de bungalow van SportDrenthe parkeer ik. Het geluid staat uit. Aanbellen hoeft niet; Suzan heeft me al gezien.
Hier voel ik me thuis, maar ik kom hier niet weg. Je kunt niet alles hebben.
In dit huis is het thuiswerken uitgevonden, maar dat houden ze in Drenthe graag voor zichzelf.
Zoals hier nog veel meer is bedacht, dat later elders met veel tamtam als primeur wordt geclaimd. Het zal ze in Drenthe een zorg zijn. Succes heeft vele vaderen. Moeder vindt het goed.

Ik stel me dus voor dat in deze Hoogeveense huiskamer ‘Drenthe beweegt’ is geboren. Op natuurlijke wijze. Het was er opeens gewoon. ‘Op Fietse’ was er eigenlijk al voor dat er aangifte van werd gedaan. Aan deze warme keukentafel werd vast ook bedacht om alle Drentse gemeenten samen met de provincie, tegelijkertijd, zogenaamde JOGG-gemeenten te maken. Iedereen meteen akkoord. ‘Waar kan ik tekenen?’ Gaat nergens anders in Nederland zo. Provinciale Sportgala’s als rondreizend circus. Soms ook echt in een tent. Het Drentse gevoel. Samenwerking niet teveel roepen, maar gewoon doen. Vanzelfsprekend. Noaberschap.
De VAM-Berg. De Drentse kasseien. De Hunebed Highway. Emmen en omstreken. Het Balloërveld.
Soms krijgen ze marketing les en scoren ze meteen met de titel ‘European Community of Sport.’ Maar dat hoeft niet iedereen te weten. Doe maar gewoon.

Maar ze lachen zich daar ook stiekem de ballen uit de broek hoe de lelijkste badplaats van Nederland zichzelf klem rijdt met een evenementje in 2020. Terwijl voor de oplossing maar 1 formule hoeft te worden ontcijferd, slechts 200 km verderop. Hup Assen! Overigens heb je ook een Zandvoort in Gieten. Fraai gebied. Wandeltip. Fietsen mag ook.

Terugrijdend naar Groningen, ga ik binnendoor, waar de vele boswachterijen zich aaneenrijgen en mij geduldig opwachten. Daarom heten ze vast ook zo. Hier wacht men nog.
Tijdens mijn favoriete rondje hardlopen rondom Anloo denk ik aan het mislukte Drents-Groningse avontuur om in 2020 het WK Wielrennen te organiseren. Iedereen in Drenthe meteen enthousiast. Jaloersmakend. Zoveel ambitie kon Groningen niet aan. Achteraf hadden ze het best zonder Groningen gekund.
Nu organiseren ze er in 2020 het NK Wielrennen. Gewoon omdat het kan. Mooi man!

Nu nog een echte ijsbaan. Daarvoor moet je dan wel weer een stukje noordwaarts, de provincie uit. Daar waar niets boven gaat. Ach, er moet altijd iets te wensen blijven. Dat zal heus geen 50 jaar meer duren.

Sporten in Drenthe doe je gewoon buiten; en SportDrenthe is dus buitengewoon.
Gefeliciteerd met deze mijlpaal! Het is fijn om zulke goede buren te hebben.

Rob de Waard
Directeur-bestuurder Huis voor de Sport Groningen