Drenthe heeft onlangs het predicaat Community of Sport gekregen. En nu maar hopen dat je echt iets aan zo’n mooie titel hebt. En het moet gezegd. SportDrenthe doet er alles aan om ‘iets over te houden’ aan deze uitverkiezing tijdens het ACES Europe Award Gala.

Vaak zie je ook dat alleen het briefpapier en de site worden voorzien van het predicaat, zo niet bij SportDrenthe. Er wordt echt werk van gemaakt. Hulde, en toch…
Vaak zie je dat bij dit soort uitverkiezingen de organisatoren zichzelf minstens zo belangrijk vinden als de over het algemeen gespannen of zelfs zenuwachtige deelnemers aan de competitie.
De zenuwen zijn overigens zeer verklaarbaar, want bij dit soort competities ontbreken vaak spelregels of leiden deze regels, wanneer ze er wel zijn, tot uiterst bizarre uitkomsten.
Zo kwam de provincie Flevoland bij de verkiezing tot arme regio in Europa als ‘winnaar’ uit de bus. Winnaar? Niet dat ze er trots op zijn in Flevoland, maar de Brusselse miljoenen vergoeden veel, zo niet alles of nog veel meer.
Maar de provincie Drenthe en SportDrenthe zijn mijns inziens op de goede weg om er een succes van te maken. Mogelijk is het feit dat ze tijdens het gala naar ik heb begrepen bijna voor hun eigen kopje koffie moesten zorgen een gunstig voorteken. Bescheidenheid en doelgerichtheid is toch wat de noorderling kenmerkt. Geen overdadige diners waarbij de uitleg over wat er op het bord ligt meer tijd in beslag neemt dan het nuttigen ervan.
Ik weet natuurlijk niet of de leden van het Europese CoS-comité zichzelf ook de gebruikelijke luxe hebben onthouden. Ik vrees van niet. Meestal vinden ze zichzelf belangrijk en daar hoort het nodige bij.

Over belangrijk gesproken. Is een gedeputeerde belangrijk, een voormalig staatssecretaris van sport? In ieder geval een beetje. Maar wie is het belangrijkst? Je zou zeggen de gedeputeerde. Vanwaar deze vraag? De sportambtenaar van de provincie Drenthe kwam tijdens een bezoek van de voormalig staatssecretaris aan Drenthe voor deze vraag te staan. Wat was het geval? De bus met daarin de staatssecretaris kwam aan bij het Provinciehuis. Het ontvangstcomité onder leiding van de gedeputeerde stond schuilend vanwege heftige regen haar op te wachten. De gedeputeerde voorzien van ambtenaar met paraplu. De voormalig staatssecretaris was wel voorzien van een ambtenaar, maar niet van een paraplu. Bliksemsnel moest de ambtenaar de afweging maken. Laat ik mijn ‘bazin’ nat worden of enzovoort.
Hij koos mijns inziens terecht voor het nat laten worden van zijn bazin. Ik ga er niet vanuit dat de vraag wie de belangrijkste persoon was daarbij een rol heeft gespeeld.
Hoffelijkheid was de leidraad. Veel belangrijke mensen kunnen daar een voorbeeld aan nemen.

Hans van der Laan