Mijn leven is een aaneenschakeling van sport. In alle mogelijke vormen. In de natuur of op straat, als toeschouwer in het stadion, als sporttalent, Olympische medaillewinnaar, vader van sportende kinderen, gewoon voor de televisie, als gymnastiekmeester, recreatief sporter, topsportcoach, vitaliteitspromotor, luisterend naar ‘Langs de Lijn’, sportdagen op school, etc.
Alles wat voor mij zo normaal en gewoon is als onderdeel van opgroeien en leven, lijkt ondertussen allemaal onderwerp van discussie. Veelal omdat we zaken signaleren, die juist niet meer de gewoonste zaak van de wereld zijn.

Eén van de dingen die voor mij het meest alarmerend is, positioneer ik op verschillende podia als de prijs van innovatie en digitalisering. Kinderen hebben met enorm veel afleiding en entertainment een enorm grote wereld waarin ze opgroeien. Laat staan een wereld vol laagdrempelige communicatie-kanalen. En ja … ik zie in die nieuwe wereld ook wel kansen en mogelijkheden. En ja … ik weet ook wel dat ik de wereld niet tegen kan houden. En ja … ik omarm de innovatie zelf ook maar al te graag. En ja … ik weet dat kinderen van nu met de moderne wereld om moeten leren gaan, maar toch zie ik ook een grote prijs hangen aan beeldschermen en elektrische fietsen. Waar is het bos? De straat? Al die sportattributen in de schuur? Of simpelweg … gewoon lekker buiten?

Ik wil niet te negatief zijn, ben ook bij lange na geen doemdenker (sterker nog … als coach vooral bouwend op de kracht van positiviteit), en leef ook niet in het verleden, maar laten we met z’n allen simpelweg eens 15 jaar vooruit kijken. Wat zijn tegen die tijd de nieuwste welvaartziekten? Zijn we steeds passiever geworden? Kijken we veel te veel op beeldschermen? Verwennen we onszelf met elektrische fietsen en steps? Wat zijn de gevolgen voor ogen, nek, houding en de gehele lichaams-ontwikkeling?

Spelen heet tegenwoordig ‘FIFA’, ‘Fortnite’ of ‘Netflix’. En gelijktijdig kun je communiceren zoveel je wilt, ook als je niet in dezelfde ruimte bent. De hele wereld aan je voeten. Slim gemaakt, met elementen die naar ‘nog een keer’, en mogelijk verslaving, sturen.

En ik herhaal, ik ben niet tegen ontwikkeling en vooruitgang. Laten we wel zorgen voor balans. Een gezonde leefstijl, en vooral een goede introductie voor zo’n gezonde leefstijl, zie ik in de tegenwoordige samenleving als belangrijk onderdeel van de opvoeding naar de toekomst. Misschien ook wel als vak op school?!

‘Vroeger’ (sorry, daar is toch dat woord) was bewegen simpelweg onderdeel van het leven. Ook gewoon het dagelijks leven en het werkende leven. Tegenwoordig moet je er actief op sturen. Niet erg, maar laten we ons allemaal wel realiseren dat het spierstelsel, het skelet, de bloedsomloop, de longen, het hart en het hoofd gemaakt zijn voor beweging en bovenal gezond blijven door oefening. Dat hoeft niet persé sport te zijn, bewegen is meer dan zweet, afzien en pijn.
Hou het bovendien laagdrempelig en regelmatig, dan heb je al zo veel gewonnen. Wie weet leidt dat ook tot een ‘nog een keer’ en ‘nog een keer’…

Gerard Kemkers