Als kind wonend aan de rand van de stad was ik altijd buiten spelend in de natuur te vinden. Sloten, kikkers, vlotten, dammen, hutten, boomklimmen, maar ook op het dichtbij gelegen schoolplein spelend. Hoewel ik iedere dag gymnastiek op school de mooiste schooldag vond, was ik buiten school niet actief als sporter. De gymnastieklessen van de basisschool juffen en meesters hebben mij nooit kunnen verleiden om me te melden bij een sportclub.

Het is op 16 november 2018 precies 50 jaar geleden dat stichting SportDrenthe is opgericht, toen nog onder de naam stichting Sportraad Drenthe. Het is ook het jaar (1968) waarin ik op 10-jarige leeftijd in Hoogeveen en dus in Drenthe kom wonen. Het is ook het jaar waarin ik voor het eerst lid word van een sportvereniging, namelijk de judovereniging Akyama. In Hoogeveen krijg ik voor het eerst les van een vakleerkracht voor het vak gymnastiek op de basisschool en lichamelijke opvoeding op de middelbare school. Het is vooral dankzij het enthousiasme en vakmanschap van deze vakleer-krachten waardoor ik enthousiast word voor sport. Meester Mallon was de eerste, gevolgd door Brands, Postma en van Delden! Zij waren mijn helden. Mijn ‘sportcarrière’ begint dan ook pas echt nadat ik na een sportdag op de middelbare school, tot mijn eigen verbazing, ‘gekroond’ wordt door de directeur de heer F. Wijk, als ‘sportman(scholier)’ van het jaar. Ik meld mij in die schooljaren bij diverse sportclubs. Ik kom mijn directeur van de lagere school, de heer Houwer, nog een keer tegen bij een schaatssportkeuring. Nooit gedacht dat die man iets met sport had. Ik ben iedere avond wel op een sportveld of in een sportzaal te vinden. Tot grootse topprestaties leidt dat niet, maar met diverse kampioenschapstitels met het voetbalteam, clubkampioenschappen bij de judoclub en atletiekclub en een Drents kampioenschap turnen kan ik wel voldaan terugkijken op een veelzijdige sportperiode.

Liekle Postma wees mij als eerste de richting naar de ‘sportacademie’. Door hem heb ik vele uren doorgebracht op het voetbalveld, de judomat, de ijsbaan, het atletiekveld, de tennisbaan en aan de rekstok in de turnzaal. Diezelfde vakleerkrachten zorgen ervoor dat ik besluit om ‘sportleraar’ te worden en naar de ‘sportacademie’ wil. In 1977 ga ik naar de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Groningen om docent lichamelijke opvoeding te worden.

Het zijn ook de directeur van mijn basisschool de heer G.A. Houwer (eveneens bestuurder van het Gymnastiekverbond) en de directeur van mijn middelbare school, waar ik een paar jaar later naar toe zou gaan, de heer F. Wijk (eveneens bestuurder van het Handbalverbond), die met een aantal andere medeoprichters de eerste bestuurders zijn van de stichting Sportraad Drenthe in 1968. En om dit verhaal af te maken. De eerste les lichamelijke oefening van een vakleerkracht LO op de middelbare school krijg ik van de heer Martin Mallon. Na die ene les vertrekt hij en wordt, naar ik pas jaren later verneem, de eerste directeur van de Sportraad Drenthe. Ik geloof niet in voorbestemming, dus dit is louter toeval. Maar wel leuk!

Na te zijn afgestudeerd aan de ALO en een diensttijd als sportinstructeur, solliciteer ik bij de stichting Sportraad Drenthe in Beilen. Opgeleid als vakleerkracht LO mag ik aan de slag als STK-adviseur voor de stichting Sporttechnisch Kader Drenthe. Mijn voornaamste taken zijn sportleiders en sportbestuurders uitleggen over de driehoek constructie tussen de stichting, sportleider en sportclub. Daarnaast ook over de inhoud van het arbeidscontract van sportleider met de stichting en de overeenkomst van dienstverlening met de sportclub en de stichting. Aan een opleiding HRM of arbeidsrecht had ik meer gehad. Daarnaast mocht ik af en toe het trainingspak van de kapstok pakken om in te vallen als een sportleider ziek werd. Daarna volgden nog veel verschillende en afwisselende functies bij de opvolgers van Sportraad Drenthe, de Drentse Sport Federatie, STAMM-sport en SportDrenthe.

Het jaar waarin SportDrenthe 50 wordt is het jaar waarin ik zelf 60 jaar wordt, het alweer 20 jaar is dat we de naam SportDrenthe dragen en ik daar al 20 jaar directeur van mag zijn. Ik heb kennelijk iets met tientallen. Misschien wel omdat ze vaak ook symbool staan voor kwaliteit, uitmuntend en topprestatie en het hoogste cijfer wat je op school kunt halen of de hoogste beoordeling bij veel jury-sporten. In die jaren heb ik ook gezien en ervaren dat sport niet alleen draait om winnen en de beste willen zijn. En dat door sport en bewegen veel mensen zich fitter voelen (en zijn!), nieuwe vriendschappen aangaan, sociaal vaardiger worden en plezier hebben. De missie van SportDrenthe is dan ook niet voort niets ‘Met sport (en bewegen) Drenthe nog beter maken.’

Nog niet zo heel lang geleden ben ik weer teruggekeerd naar bewegen in de natuur. Door het mountainbiken en hardlopen heb ik de Drentse natuur ontdekt. Recent op een zonnige herfstmiddag via een route dwars door een schaapskudde, het gevoel van een ervaring gehad met een werkelijkheid die uitstijgt boven de alledaagse werkelijkheid; het besef hoe bijzonder het is om dit zo te kunnen beleven. In Drenthe! Sporten? Natuurlijk!

Hans de Lang